Wojciech Niewiadomski

Znalazłem się w radiu, bo lubię rozmawiać i poznawać ludzi…, a tu jeszcze ktoś chce tego słuchać. 😉 Do tego ciągle coś się dzieje, człowiek jeździ tu i tam, więc w skrócie – praca idealna dla ciekawskich i tych, co nie potrafią usiedzieć w miejscu.

Radio jest dla mnie ostatnio drugim domem – tylko takim, gdzie zamiast kapci są słuchawki i mikrofon. Poznałem tu naprawdę świetnych, kreatywnych ludzi. A atmosfera? Śmiało można powiedzieć – jak w rodzinie… tylko częściej jesteśmy na antenie niż przy stole.

W wolnych chwilach najchętniej zaszywam się na balkonie – słuchawki na uszach, dobra muzyka w tle, a czasem jeszcze książka, żeby było ambitnie. Lubię też solidną dawkę emocji, więc horrory i komedie to mój zestaw obowiązkowy – a do tego kanapa i mała przekąska…, która dziwnym trafem rzadko kończy się na „małej”. Kiedy tylko mogę, uciekam też poza miasto – zwiedzam, poznaję ludzi i testuję regionalne jedzenie (ktoś przecież musi!). A poza tym? Klasyka gatunku – spotkania ze znajomymi, bo bez tego żaden grafik nie jest kompletny.

Jeśli nie radio, to… Zawsze marzyłem, żeby zostać pilotem myśliwca…, ale póki co latam tylko między tematami. Realnie pewnie byłaby to telewizja – zresztą moja pierwsza praca, więc kamera też nie jest mi obca.

Moje ulubione danie to pierogi, pierogi i jeszcze raz pierogi…, a jak ktoś bardzo nalega, to też pierogi. Ale spokojnie – nie żyję tylko pierogami. Kocham też ciasta, spaghetti i całą kuchnię włoską, a także polską – bo wiadomo, klasyka zawsze się broni. Do tego dochodzą owoce morza, kuchnia azjatycka i egipska, czyli wszystko, co dobrze wygląda i jeszcze lepiej smakuje. A kulinarnych ciekawostek też się nie boję – ślimaki, kangur? Też nie są mi obce. Jedyny stały wyjątek: brukselka – tu nie ma dyskusji ! O jedzeniu mógłbym rozmawiać godzinami, bo gotowanie to moja pasja, szczególnie wtedy, gdy mogę kogoś tym jedzeniem ucieszyć.

Usłyszycie mnie w wiadomościach i w „Magazynie Reporterów” – tam, gdzie dzieje się coś ważnego. Czasem zdarza mi się też zabrzmieć na żywo, czyli w wersji „bez powtórki i bez dubla”. A jeśli komuś nadal mało mojego głosu – spokojnie, zawsze jestem otwarty na rozmowy… W końcu radio to nie tylko praca, ale też sposób na bycie w stałym kontakcie z ludźmi.